23-12-09

Partnerkeuze, adviseren de leuze ?

100_2013

Iedereen wachten zijn eigen wegen, terugkeren en weer inslaan

Wij denken onze vrienden en familie allemaal te kennen en al heeft de andere wel nu en dan een goeie, originele invalshoek naar je toe; het leven, zelf een kunstenaar zijnde; zal ons nooit al zijn geheimen prijsgeven…of we bedankten voor een aantal van zijn scenario’s waar we met zijn allen inzitten.

 Laat eenieder maar in zijn manier van bestaan en voeg er op tijd de nodige menselijke warmte aan toe, maar adviseren is vaak gelukkig een taboe.  We weten immers zelf niet al te goed hoe het met emoties aan moet.  Voordat we zelf beginnen snappen waarom onze geliefden hun angsten of frustraties op ons afreageren, kan er al wel al wat tijd in onze relatie verstreken zijn.  Bij sommigen duurt dit maanden, anderen hebben er decennia voor nodig, laat staan dat ze de oorzaken van eigen hebbenissen en ergernissen dan al begrepen hebben.                           

Er zijn natuurlijk enkele tips te geven.  Zit iemand vast in iets en de persoon in kwestie begint teveel te drinken, dan is het een moeilijk prater of een tijdelijke vlucht in een wereld zoals hij wordt gewenst, doordat sommige dingen niet geuit worden, niet alleen door gebrek aan spraakvaardigheid, maar ook door ‘schrik’ om de reactie van…en zo meer.  ‘Het luisterende oor’ dan : zonder tegenklokken te hebben gehoord, zonder je te hebben ingeleefd in voorouderlijke achtergronden, kan je gewoonlijk alleen luisteren en iets in een juistere context proberen zetten, als je het al tenminste aandurft van tegen de stroom van woorden van diegene met problemen op te roeien.  Vragen stellen is dan  dikwijls verstandiger waarschijnlijk…als je tenminste nieuwsgierig durft te zijn.  

 

Raad geven vanuit je eigen verbittering is ook al geen goed raadsmens waardig.  Onbevoordeeld zijn en van daaruit iemand een kritisch warm hart toedragen, helpt de communicatie op weg uit de alledaagsheid der dingen.  Kleine leuke dingen kunnen dan zo opborrellen en zuurstof vrijmaken voor het meer spontane en analytische dat daaruit volgen kan…er bestaan geen handleidingen voor, je moet het leren, we zijn er eigenlijk voor geboren, maar we zijn er dikwijls nog zo onhandig mee. 

We slepen ook vaak van die domme minderwaardigheidscomplexen mee.     Onze billen te dik, ons beroep te min.  We zien ons te weinig als de waardevolle mens die we allen voor elkaar kunnen zijn, we zien ons teveel als mensen die alle dagen een sleurwerk moeten gaan doen in plaats van bijvoorbeeld een team kunstenaars die een gebouw bouwen of een groepje mensen  die zo’n kunstwerk dan onderhouden.  Toegegeven, als je inpakpapier voor chocoladesnoepjes maakt, is het moeilijk van je acht uur per dag de vrolijke gezichten van de eters voor te stellen en hoe hun elan een kortstondige andere wending krijgt, maar daar komen op een dag wel sociaal betere oplossingen voor, andere keuzen voor als je het niet meer ziet zitten. 

Mensen niet meer zien zitten, is natuurlijk nog van een hele andere ‘orde’, als dit in deze materie al een toepasselijk woord zou zijn.  Want zeg nu zelf, hoeveel onder ons zijn bij partners die bijna synoniemen van mekaar zijn.  Gewoonlijk trekken mensen van verschillende pluimage elkaar om hun tegenstellingen aan, precies alsof daar dan een antithese of synthese uit moet komen om het theaterstuk van het leven echt controversieël te kunnen blijven houden. 

Kort samengevat, eigenlijk zijn we allen een bijna perfect exemplaar, het is alleen de kunst van het passende intellectuele of passionele of noem maar op…tegengewicht voor onze eigen ontoereikendheden te vinden…waarschijnlijk de reden waarom we naast de genetisch bepaalde en biologische redenen…’verliefd’ worden.  Niet pietluttige tegenspraak en kritiek is welkom in relaties, zo leren we nog iets bij en door het gebrek aan strijd in een relatie ten slotte komt er tijd om bezig te zijn met ander dingen, na de interesse in de medemens, interesse in de samenleving als groter geheel. Tijd om te evolueren we naar fijnzinnger toestanden dan die momenteel in ,onder andere het midden-oosten ,waar al die menselijke dingen nog meer onder druk staan dan hier in ons economisch crisissfeertje dat ook niet zo onschuldig lijkt te zijn. 

De mensheid wordt geen tijd gegund om mens te zijn en dan kan ze nog zo stom zijn van te stemmen voor leiders die bommen boven samenwerking verkiezen…er moeten immers geen badkamers tot schroot worden gebombardeerd, maar er moet veel worden vernieuwd en bijgebouwd, zodat we niet telkens door de hel van Dresden tijdens de tweede wereldoorlog moeten, zoals de Duitse mevrouw  Hoppe,die ik onlangs sprak en die als kind de vuurzee aldaar meemaakte… Frau Hoppe, wiens grootvader nog uit de Belgische hopstreek naar ‘Pruisen’ uitweek, ziet nog de vlammenzee van in een school ergens in een vooroord van Dresden, ze troost zich in haar oude dag met de woorden van Sirach in de Bijbel en de hoop op geen verschrikkingen meer na de dood.  Ook die rotzooi bepaalde vele relatiekeuzen en levens gingen andere richtingen uit dan in tijden van vrede.

O.F.V.  gastauteur

 

22:43 Gepost door Korinti in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.