10-01-10

Tijd, relativiteit en liefde.

100_2119

Tijd, relativiteit en liefde

Als je een lang leven wil moet je met iemand leven die eigenlijk niet bij je past. De minuten duren dan uren. 

Als je een kort leven wil, ga je zo in mekaar op, dat de tijd lijkt stil te staan, zo snel gaat ie voorbij.

De muzemuis die bij je past weet dat je op sandalen uit de filosofische Peloponesos loopt.

Je weet dat ze naar sereniteit zoekt, het soort dat we  eens kwijt, weer opbouwen moeten.

Als ze eruit gemaakt is, zal ze ze vinden, zoniet is ze bezig ze te verwerven.

Zo ontsnapt ze soms een beetje aan al wat men dan vaak onbewust ontgroeit.

Op bepaalde momenten in de dag is ze er, wijl ze er toch niet is.

Als ze er is, plant ze de zaden voor hernieuwd ontluiken in de volgende dag.

Kruin en wortel reageren op een specifieke manier aan haar verbonden.

De atoomsplitsing van een woord is soms al voldoende om ons over grenzen te verenigen.

Hopelijk is dit zo sterk dat de buitenwereld het niet splijten kan.

Je herkent haar ingredients, alleen met plannen maken soms te greedy.

Als een kever wil ze niet van je vinger, maar laat je haar vallen... wil ze er dan nog op ?

Alles doen alsof het de eerste en de laatste keer was en toch een zee aan tijd ervaren.

Weten dat elke ervaring tegelijk een oude en een nieuwe is.

De momenten, heel innig verbonden met waar we van komen,

telkens wanneer een vogel zich tot armlengte waagt;

wat daar uit voortkomt wil je wel met haar delen,

zolang ook haar antennes ontvangen kunnen.

Met of zonder woorden over voorbije geschiedenissen en nieuwe,

met of zonder de loutering van onze lichamen, ons niet schamen voor zogezegde inperfektie.

Ons in aardse en hemelse aanrakingen bekwamen,

alles komt tesamen, terwijl het nooit gescheiden was.

Haar aparte stijl raakt de mijne aan.

Hoe al die genetische,sociale en liefdeskarma van verleden naar toekomst sluizen ?

Hoe het heden aanpakken, indelen, beleven ?

Zoals de big-brother van de satelliet-tv geen signaal meer zendt als je niet betaalt;

valt ons goedvoelen weg indien we de voeling met onze specifieke eigenheid kwijt zijn.

Beetje bij beetje of helemaal ineens.

to be continued

17:24 Gepost door Korinti in gedichten | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tijd, relativiteit, liefde1 |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.