25-01-10

Relatieproblemen. Vroeger en nu.

100_1716

Had Maria ze in de tijd niet al ?

Relatieproblemen. Methodes van vroeger en nu.

Ergens zegt er een deel van jezelf, nadat je bij relatieproblemen voor voldongen feiten wordt gezet, ‘aanvaard en laat los’ , als troostprijs, zegt een ander stuk in jezelf, ‘krijg je je ‘vrijheid’ terug.’ Afhankelijk van je leeftijd en ervaring, laat je niet zo vlug meer toe dat allerlei hormonen, denk-en wensbeelden, de teugels overnemen. Afhankelijk ook van het aantal ‘doefen’ (dialect voor kwetsuren) dat je in je leven al gehad hebt.  En in een relatieprobleem zal je zien dat dat voor de tegenpartij in meer of mindere mate ook geldt.

 

Op raad van een ander kan je dan niet rekenen, want die dingen zijn te delicaat om in een ander zijn plaats te beslissen.  Waarom, dat is niet zo direct voer voor een blog,  die dingen zitten te diep en gaan te ver.       Te veel rekening houden met hoe een ander op de wendingen in je leven gaat reageren, , is ook al geen goede leidraad. Blijven geloven in je eigen waarde, des te meer…niet toelaten dat een ander je doet wanhopen. Ook ouders en grootouders hadden hun problemen en ook op basis daarvan maakt de derde generatie haar keuze om die te ontgroeien. Voor elke tegenstelling duikt er wel iemand in je leven op, die op basis van gelijkaardige ervaringen of de tegenovergestelde ervaringen uit liefde, (soms is bovenmenselijke liefde nodig,) een aantal negatieve emoties in de positievere sfeer kan trekken. Misschien is dat wel het geheim van ‘aantrekkingskracht’ in vele gevallen. Het begint altijd met verliefdheid en indien je pech hebt, heb je achteraf niet de wijsheid verworven die je zocht, maar een aantal confronterende waarheden die er toe leiden dat je je partner met andere ogen gaat bekijken…(en je eigen misschien ook),maar heb je dan pech indien die waarheden niet bijster positief uitvallen voor die partner of jezelf ?  Dit kan natuurlijk in beide richtingen werken en dan heb je pas iets aan de hand, dat door relativeren door beide partijen misschien nog wel kan verholpen worden.

 

Waarom kan je niet gewoon zeggen van :

 ‘wat, heeft ze,(of hij) een ander, geef ze dan de bons zoals dat vroeger misschien meer ging ?

Makkelijker als je geen kinderen hebt, zou je denken, en later zal je die mening onder andere omstandigheden misschien moeten herzien. Je wil er voor gaan en de band herstellen met diegene die er onder impuls van een andere  (of anderen) of zichzelf een eind wil aan maken, misschien omdat je intuïtief weet dat dat in het belang van de kinderen is en ook in het belang van hun moeder bijvoorbeeld, op langere termijn.  Eens je toch toegeeft om te scheiden vertel je wel in ’t rond dat de kinderen het goed verwerken en zo voort, maar is dat wel zo ?  Beter dan aanhoudende ruzie , zijn in de meeste gevallen een aantal van de volgende opstellingen wel aan te raden :

 

"Geef mekaar toch wat ruimte verdorie.  Denk je nu werkelijk dat

ge iemand, die je 'aan 't ontgroeien is', om redenen die ge

achteraf toch eerst zult begrijpen...dat je zo iemand moet

verwijten dat hij of zij ook al eens een stukske van zijn of haar

leven aan iemand anders 'bloot' wil geven en kunt ge er niet mee

leven dat dat ook werkelijk 2 maal bloot geven en ' bloot geven'

worden kan ?  Natuurlijk , wij zijn hier om te leren waarom we

het lastig hebben met mekaar...wat ons in de andere stoort, daar

kunnen wij soms iets van leren, een mens moet zijn man of vrouw en

gezin niet zomaar opgeven, want de problemen die niet opgelost

zijn komen later toch in een andere vorm terug...

onder de vorm van een andere of hetzelfde 'liede'. 

De liefde verleidt om te

kunnen verontrusten zowel als om te verlusten.

En als ge met mekaar wilt beginnen praten, dan mag er vanalles

onaangenaams bovenkomen...en dan mogen er verwijten

vliegen...maar kalmeer toch achteraf, en denk en herdenk niet de

hele tijd, maar, laat los...totdat ge weet waarom de kaarten zo

en niet anders liggen.  Zit niet te denken dat het allemaal

gewoon om de sex, het geld, of het knapper zijn begonnen is...een

mens is eenzaam op meer dan 1 vlak.  Natuurlijk , als ge al

geruime tijd niet weet wat ge in feite beter kunnen weten had ('t

was misschien voor een stuk om niet te kwetsen en uit schrik)dan komt dat, zoals

alles wat achter de rug moet gebeuren, hard aan. Niet vrijelijk kunnen praten, is al een symptoom dat er ergens haren in de boter zitten. Een haartje misschien...(dat haartje kan wel een heel pak haar worden)

Maar waarom stel je mekaar in zo'n situatie begot niet voor ?

Leer toch zonder angst te praten.  Alleen als je kan loslaten is praten over die moeilijke dingen niet altijd of helemaal niet nodig.

Kan je dat niet en dringt praten zich op omdat er iets blijft doorknagen, ...dan

vliegen er op een dag natuurlijk  verwijten in ’t rond.

Moet dat nu mensen !  Zelfs uw kinderen denken dan ’t best dat er in uw

bovenkamer iets niet meer klopt en je geeft je angsten dan nog misschien eens  door.

Waarom leert men de schoolkinderen al niet welke soorten

verhoudingen er in 't leven kunnen bestaan ?  Dat het voor vele mannen en vrouwen met geschonden of moeilijke vader- of moederbeelden niet altijd makkelijk is om relaties met anderen op te bouwen bijvoorbeeld.

 Begin toch niet te zuipen omdat 'jij altijd zo trouw geweest bent'.  De liefde 'stop' je zo maar niet als je er door omstandigheden uit vorige generaties misschien, maar ook zeker door je eigen al of niet goede ingevingen open voor staat.  Bezin eer je begint, maar verdring geen dingen die je met iemand waar je nog bij bent oplossen kan, ze keren misschien weer. Probeer achter het waarom van die dingen te komen.

Nog eens.  Ga niet beginnen zuipen, want dan komen alle hebberige

en jaloerse draken uit je onderbewuste en gaan samen met je

verstand een spelletje nefaste fantasie spelen. Je moet misschien kunnen drinken om te kunnen praten ? Wel dan moet je daar dringend iets aan doen en tegen eenieder waarbij  je iets dwars zit op een diplomatieke, fijnzinnige manier je leren uiten, al zal dat vaak in ’t begin zo niet lopen.

 Met twee echte slippers vermijden is ’t veiligst. En wanneer begint dat slippen dan ? Moet men jaloers zijn als twee mensen buiten een koppel heel goed kunnen, praten of schrijven met mekaar of eerst als er buiten het platonische ‘gepraat’ wordt. Is niet alles taal, communicatie , al dreigt deze laatste danig verstoord te worden door het gaan van een stapje verder en voor je het weet heb je er een pak ‘karma’ van een ander bij om op te lossen. Slippers  die het gevolg zijn van een noodzakelijke evolutie, gezien het geheel der wezenlijke zielstoestanden, is een andere zaak.

Een beetje concurrentie in de liefde is goed, maar teveel         

kan nog lang erna wonden veroorzaken.  Beter vermijden                                   

Ach, spijtig dat teveel mensen van hun gezicht staat af te lezen

dat ze het leven een smakeloze grap vinden.

Alle kanten komen op hun beurt in de zon.  Mensen die het geluk

eerst in hun eigen vinden kennen echter nog een specialer soort

zon.  Als je je hoofd helemaal leeg kan maken, verlies je minder

met pingpong, en zo is het ook in de liefde, alhoewel je in de

liefde niet bang mag zijn om te 'verliezen', want dan ben je nog niet

sterk genoeg op je eigen.  De oudere generatie heeft spijtig

genoeg weinig liefdesraadgevingen aan de' overgangsgeneratie naar

meer vrijheid' gegeven. Het onopgeloste wordt doorgegeven en door tegenstellingen opgelost.  Man en vrouw mogen in de vrienden en vriendinnen of lieven van
hun partners geen vijandsbeelden zien...wat ook niet wil zeggen

dat ze geen trouw mogen vragen in hun relatie.

 

09:45 Gepost door Korinti in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: relatieproblemen |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.