03-02-10

Toevallig, éénmalig gesprek, jaren terug

kos2008 140

hetgeen ik van deze, mij vreemde mens onthield, was dit

Geminacht door haar vader.

Gelukkig geen gelijke van haar moeder.

Genomen door de juiste verkeerden.
Gevangene van haar knopen.

Genaaid aan de jas van genetica.

Geconditioneerd door maatschappij.
Geteisterd door niet meer mogen hopen.

Gedwongen tot half-moeder zijn.

Gezopen tegen de pijn.

Gevierd midden teveel lawaai.

Gehangen voor het vonnis.

Getrouw aan het proberen zorgen voor haar kroost.

Gehuwd, maar voor hoelang nog ?

Geleefd, veel te bang.

Gehunkerd naar teveel bezitten

Geld maakte alles nog ingewikkelder.

Geloofd in het leven, niet meer.

Gelachen, dat doet geen zeer.

Geluk, af en toe nog eens.

Geteisterd door op den duur haar eigen.

Ge weet niet wat ge voor zo iemand nog kunt doen.

Luisteren, alleen een halfuurtje luisteren.

Geen perspektief, toch één, de toekomst van de kinderen.

Gek, voor eens stuk althans.

Zou ze het overleefd hebben ?

Dat het iedereen bespaard moge blijven.

Goed dat ik naar de pen greep toen ik thuiskwam.

Al pennend begon ik er meer van te begrijpen.

Misschien heeft U er iets aan.

21:29 Gepost door Korinti in gedichten | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ontreddering |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.