30-06-10

Levenslijnen, filosofische beschouwing

Hoe een levenslijn inspeelt op iemands vragen.

 

 

Je hebt van kinds af aan een aantal vragen over het leven. Hoe kan het dat het eten van de vrucht van die boom in het paradijs, de boom der kennis nog wel, de mensen in een niet-paradijselijke omgeving deed leven ? Je wil wel geloven in een figuur zoals de man met de lange baard van de kerk, die 'God' moet voorstellen. Voor je het weet ben je bezig met te praten met zo een beeld van gezag en goedheid in je eigen dan...terwijl je je in feite richt naar het hele goede in je eigen...van waar dat ook moge komen en wat het ook is. Het malse, vrolijke van het opgroeiende kind, voortdurend op weg naar het zoveel mogelijk proberen behouden van het spontane.

Voor iedereen zijn de omstandigheden van het opgroeien anders. Toch herkennen we veel van mekaar in de praktische leefgewoonten die we ondergingen. Een aantal van die levenslessen hangen samen met de strijd om den brode, met de omstandigheden die voortvloeien uit de maatschappij, de wereld zoals deze is tot stand gekomen en voortevolueerde, afhankelijk ook van de maatschappelijke positie van diegenen die aan je voorafgingen. Je doet ervaringen op in de jeugdbeweging en andere sociale bewegingen, je leert over hoe de politiek in mekaar zit, en door een aantal tegenstellingen tegenover mekaar te houden en te ontzenuwen verkrijg je een heldere blik op de samenleving zoals ze is, waarom ze zo is en hoe ze zo kort mogelijk een toestand zou kunnen benaderen, zoals ze zou kunnen zijn.

Een aantal andere dingen zijn een gevolg van de stand van de situatie van de psychologische spanningen en ontspannigen die je bestaan voorafgingen vóór dat je zelf erdoor uit die bagage verwekt werd. In feite is dat een woord dat heel veel zegt, 'ver-wekt'...gewekt uit het sluimerende zijn van het DNA...met zijn al eeuwige voorgeschiedenis.

Hoe meer vragen je jezelf over het waarom van 'zijn' en 'worden' stelt, des te meer kom je dichter in de buurt bij een aantal mogelijke situaties die je hierop antwoorden verschaffen. Zoals daar zijn :

Als misdienaar raak je in conflikt met de pastoor en ook met zijn catechismuslessen.

In de lessen geschiedenis ontdek je dat de motor van de menselijke historie niet zozeer gebaseerd is op datums van veldslagen en belangrijke leiders, maar vooral op de ontwikkeling van de produktiemethoden en de organisatiegraad van hen die ze gebruiken, deze laatste blijkt des te groter naargelang de kwalitatieve stijgingen die zich qua welvaart en welzijn voordoen, maar bij systeemcrisisen terug naar af worden gedwongen door vooral de bovenste laag van de bezittende klasse en hun vertakkingen. Hoe meer je bezig wil zijn met het doorgronden van al die dingen, des te meer ga je je engageren in die organisatie-methoden.

 

 

 

Ook op het persoonlijke en relationele vlak groei je in de tijd die aan al of niet gezinsvorming voorafgaat; om altijd weer met mensen tot een aantal inzichten te komen.

Je wordt ouder en je ouders ook en je gaat je afvragen of er meer is na dit leven. (inlassen...passages uit 'geloof, moderne versie' en 'dichter bij de ziel'.

Als je dan in grote mate het volledige panorama van kennis en zelfkennis doorlopen hebt ga je eerst veel scherper observeren hoe die innercommunicatie met je zelf werkt. De tijd om daar volledig mee bezig te zijn, krijg je merkwaardig genoeg door een samenloop van omstandigheden die niet zomaar geheel toevallig lijkt.

Vermits we evolueerden uit straling en er weer worden voor een stuk, ga je je afvragen of er geen interaktie is tussen zij die geleefd hebben en de levenden . Hoe dit concreet in je eigen leven merkbaar is,valt moeilijk meer dan oppervlakkig te beschrijven en bovendien indien je gewoon was van tot nu toe al schrijvend het over de positieve kanten van mensen te hebben, zijn er ook kanten te beschrijven waarvoor je eigenlijk in het cynische deel van je schrijven zou moeten kruipen om de woorden boven te krijgen. Daarom en wegens redenen die met privacy van mensen te maken hebben, laat je het dus best maar zo, denk je wel eens als de zin om het toch te doen komt bovendrijven. Je bent er dan al tevreden mee van alle soorten van gebeuren, hoe klein of hoe groot ook eerstens gewoon ten volle te beleven...zo kom je dan voortdurend terecht in een wereld van metaforen en analyses die je niet voor mogelijk houdt.

'Woorden bovenkrijgen dus', we proberen het met praten, of langs verscheidene literaire vormen om; ieder op zijn manier.

Wat brengen ons scheidingen ?

 

Vrouwen en mannen, in meer of mindere mate, kunnen bij sommigen hun hart luchten en hetgeen waarmee ze zitten op tafel gooien.  We zijn voor mekaar al eens een soort biechtstoel ben of een soort medium dat alle problemen van generaties terug soms via tranen en woorden van verlossing en verheldering voorziet.  Net daar moeten we altijd opletten dat we niet telkens weer in opeenvolgende moeilijkheidsgraden worden gezogen.   Het levert allemaal veel inzichten en kunst op, wijsheid en op de duur een soort  staat die eigenlijk  neer komt op wat je al lang wist :  als je een kind of kinderen hebt, blijf dan toch gewoon bij mekaar ,want bij een ander of andere is het ook wel wat soms en op de duur te veel al eens. Maar natuurlijk, soms lukken de levenslijnen naar inzichten niet met de ene en moet het met een andere...spijtig genoeg wordt er al eens te lichtzinnig mee omgesprongen met deze gedachte, de dag van vandaag.  Net zoals met produkten die altijd nieuw en beter en anders moeten zijn. 

Heeft het zin van van je partner te eisen dat hij naar een soort sterkte in zijn eigen moet zoeken als er een andere man of vrouw in je leven is ? Ergens wel, want je moet leren van niet meer emotioneel onderuit te worden gehaald omdat je partner iemand anders heeft, ‘had’.   Ergens wil je aantonen dat je wel anders kon reageren dan toen naar jezelf en haar of hem toe. Afhankelijk van het soort driehoek waar je in beland en de voorgeschiedenis van de betrokkenen er in, kom je voor andere situaties en uitdagingen te staan.           Trouw blijven binnen een driehoek waar er twee onder één dak blijven wonen, als alleenstaande met of zonder kinderen, misschien de evidentie zelve, voor té fundamentalistische feministen zeker, maar niet voor de meeste mannen, neem dat maar van mij aan.

Er breekt wel een periode aan van relativeren, eenmaal veel ervaringen allerhande opgedaan. Achter al die emotionele gebeurtenissen en verschillende soorten menselijke geaardheden, verzuchtingen, gaan levenslijnen samen die mekaar niet geheel toevallig kruisen. Het lijkt of er een soort vooraf vastgelegd noodlot mee gemoeid is.  Eigenlijk al die personages eens bijeenbrengen, zou nogal de moeite zijn, als ze in de telepatische wereld al niet één zijn...en wat voor een bijna niet na te speuren invloed heeft dat dan wel niet in onze levens en die van anderen. Moet je niet over beginnen redeneren, want voor je het weet sla je tilt als je alle verantwoordelijkheden alleen bij je eigen legt. Eenieder is verantwoordelijk voor het sturen van zijn of haar leven, maar af en toe trekken de passagiers toch wel erg hard aan het stuur van de bestuurder(ster).

Je zou kunnen zeggen 'we of jij of ik' hadden niet moeten dit of dat', maar het heeft ook met onze voorouderlijke erfenissen en met tal van andere omstandigheden in het praktische leven en het ontmoeten van mensen en omgaan met mensen en het waarom ervan te maken. Laat me voorlopig afronden met te stellen dat er in elke mens wel een overgeërfde of zelf opgebouwde kwelgeest aan negatievere emoties schuilt, bij de ene al wat meer dan bij de andere, zowel als een aantal engelachtige eigenschappen... .

Dit feit verklaard ook veel over de band tussen leven en dood, wat zich vertaalt in het feit dat eenieder die hier ter wereld komt eigenlijk logisch gezien al van in den beginne 'gepland' was, en zij die je geen gewenst kind zouden voelen zullen doorheen het leven wel snappen waarom ze welke rol in dit aardse toneelstuk spelen. Of niet, kan ook.  Tegengestelde ladingen lijken mekaar aan te trekken en toch hebben ze ook een heleboel dingen gemeenschappelijk. Uit sommige combinaties of uit sommige relatieproblemen komen kinderen voort, die een heel andere kijk op de man-vrouw verhouding hebben...geen mensen met een overdaad aan begrip en vergevingsgezindheid, maar gewoon koele scheidsrechters die er van uitgaan dat zodra er hun iets niet aanstaat (flirten met anderen bijvoorbeeld) dat het dan over en uit is. Veel makkelijker dan een teveel aan begrip aan de dag te willen leggen in driehoeken, alleszins.  Een verbetering van een bepaalde erfenis kan je dat op een bepaalde manier wel noemen. Aan de andere kant is er een stuk van hun vertrouwen weg, maar dat houdt hen alerter misschien. Het is niet iedereen gegeven en het is niet iedereens opdracht van af te dalen in de pijn van de andere.

Het leven is niet alleen keihard soms, maar ook heel mooi. Je ziet van alles heerlijks om je heen gebeuren, des te wijzer je wordt. Al lijkt het niet heerlijk en eerlijk soms ook. Ook bij mensen in jongere generaties gebeuren nog altijd dezelfde oude dingen op andere manieren, in een ruimer kader van met mekaar omgaan. Kinderen blijven geboren worden vanuit de evenwichten en onevenwichten van de voorgeschiedenis en ze vullen de plaatjes volmaakt aan. Het wezenlijke in zielen zoekt immer zijn weg, ook in de mensen zonder kinderen. Jongeren komen de zogezegde vlam van hun leven tegen en laten ze door hun handen glippen en haken af en iemand anders wordt er vader of moeder mee. Allen voelen we wel eens of we precies niet als wezen bij ons lichaam of familie passen en toch is dat zo, zelfs bij iemand die zijn echte vader of moeder niet kent. Dat onze ‘eigen-wijze’ kinderen er van ons zijn, kan je echt helemaal zien. Alles heeft altijd welbepaalde redenen en die laten zich voortdurend doorheen het leven raden. Probeer dit niet alleen logisch maar ook intuitief te begrijpen en leer ook vooral de details te begrijpen, geniet er van, probeer het niet altijd te delen of door te geven of er les in te geven zoals ik al te veel doe.

Toch heb ik zelfs de indruk dat het woord sex, ondanks de commercialiteit en het ruigere en de gelukkig ter voorkoming van verscheuring ,beperkte vrijheid er rond, voor velen meer een edeler woord aan het worden is. Er lijkt ook meer openheid rond te ontstaan. Toch beleven de meeste mensen niet de diepte van dit alles, van de ware achtergronden van hun zijn, zijn ze zich niet altijd (gelukkig niet altijd) bewust. Het zou te pijn doen en ook daarom houden ze afstand van mensen die hun ziel kunnen peilen. Soms reageren ze niet meer op mekaar zelfs.  Hoeft geen ramp te zijn.  In het begin begrijpt men zoiets niet, het ‘waar heb ik dit aan verdiend’ gevoel. Het ‘waarom ben ik te min’-effect. Later begrijp het al beter. Te lang denkt men dat men zomaar die of die man of vrouw van onheil kan behoeden en gelukkig kan maken, maar eenieder moet via zijn eigen specifieke weg tot inzichten komen...al zijn dat dan vaak kunstmatige inzichten die hem of haar moeten afschermen van wat er werkelijk gebeurde en waarom alles is zoals het is. Toch zegt iets in mij dat bijvoorbeeld dit schrijven ooit zoals onze levens, velen tot nut kan zijn ook.  Velen kunnen door iets van zich af te schrijven en te overdenken, ook beter worden in het uiten van woorden naar anderen toe.

We zijn geboren na een tijd waar er bijna niks mocht, meegeëvolueerd naar een tijd waarin bijna alles mag en kan op relatiegebied. Net als of alle onderdrukking van vroeger moest worden rechtgetrokken. Het leidde tot allerlei verlichting en spontaniteit, maar het bracht veel problemen mee en verschoof veel problemen bij onnodig geëxperimenteer. Maar als iets gebeurd zal het veelal wel nodig zijn zeker ?

Alleen liefdes, laat ons ze relaties noemen, waarbij materiëel en geldelijk gewin aan de basis liggen, zijn echt heel heel lachwekkend en staan heel ver af van het wezenlijke in de mens...behalve als de praktische vruchten daarvan in een volgende generatie voor onbaatzuchtiger dingen aangewend worden (door als tegenreaktie tegen bepaalde graden van hebzucht onbaatzuchtiger dan de vorige generatie te willen zijn. Ook dat kun je als kind of zelfs later als volwassene en oudere mens misschien aanvoelen in generatieconflikten of andere.

Of als je als puber een partner begint te zoeken en er geen wil die te veel op je moeder of vader lijkt, zal dat in het ene stuk van die iemand wel en in het andere stuk helemaal niet het geval zijn. We zijn zo'n beetje een puzzel van over de generaties heen, zal ik maar zeggen. Soms krijgen we zelfs een deel van de eigenschappen en looks van ooms of tantes en lang daarvoor mee…we vullen ze aan met allerlei invloeden van iedereen die we in het leven ontmoeten…op zoek naar die ene iemand die ons leven zo veel mogelijk aanvult. De dag van vandaag kan dat ook via apart te wonen, maar makkelijker is het zeker niet en een open relatie vervalt vlug in de overcomplexiteit van gegevens waar mee moet worden rekening gehouden.

De werking van het wezenlijke doorheen de geest en het alledaagse een beetje in kaart te brengen, kan via de ontleding van filosofie, politiek, kunst ...het allemaal als een geheel aanvoelen, moet je dagelijks oefenen.    Het leven is ook een oefening in observeren wat je ziet en wat wordt gezegd. Een gescheiden fietsmaker heeft mij eens gezegd dat een vrouw die niet tussen twee mannen kan kiezen of zich niet aan één bindt, dreigt minder evenwichtig te worden...daar is heel veel van waar, afhankelijk van het geheel der achtergronden in het spel van positieve en negatieve emoties en verhalen van vroeger die nog niet af zijn.

Het lijkt er sterk op dat, indien men er niet in slaagt van ietwat een eerlijk mens en onbaatzuchtig mens te zijn en vooral, indien men zich op gevaarlijke paden beweegt; dat men in situaties terecht komt waarbij het ene personage de schuld van de eigen wegen op de andere probeert te laden...als de ezel eenmaal gezadeld en gepakt is, is deze dan weer klaar om het gewicht van nog anderen die hij of zij  op zijn berg ontmoet te sleuren...of over te dragen…op de duur herkennen de ezels dan dat de anderen die hij of zij op zijn pad tegenkomen, eigenlijk ook bepakte ezels zijn die wel zouden willen ontsnappen, maar niet meer kunnen vaak. Zijn is niet alleen aan transport van dingen van de anderen doen.

 

voor al diegenen wier leven niet 'vol' genoeg is...bedenk...een fijne man en vrouw zijn voor en met mekaar, is al een heel heel hoog voldoening gevend iets

22:07 Gepost door Korinti in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: levenslijnen |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.