10-11-10

De ene mens belicht de andere

DSCN0296.JPG

goed dat de anderen er zijn om ons eigen leren te kennen,

we zijn trouwens de eerste generatie die dit ook via schermpjes doet,

al is dat niet hetzelfde

 

gastwoorden vandaag :

elementaire wijsheid.

Er is een eind aan de wijsheid van de bergen en dalen van het vaste…de aarde heeft haar grenzen…net als de zee die eigenwijs oneindig oogt…horizon stopt, zelfs met de sterkste lenzen.  We vliegen verder dan vleugels ons dragen…benieuwd, overmoedig, onwijs gaan we de verten van ‘kunnen’ bejagen.  We willen grenzen bepalen en ruimten verleggen maar blijven daarin alsmaar falen.  Is vrijheid gevaarlijk ?  Wie zal het zeggen.  Ik weet enkel dit :: Als het licht in onszelf angst kan overwinnen en wijsheid ontwaakt…dan kan vrijheid beginnen.

 

Daar komt de stoere man het duin weer opgekropen, ogen in triomf naar mij handen open. Een hoopje jongensschatten vallen als een kunstwerk neer, jutten was steeds meer je ding dan ruimen. In al zijn simpelheid kan klein geluk me steeds bekoren. Het leeft in ons vandaag als we het water van de branding horen. Waar is de tijd gebleven van oeverloos geluk toen jij de wind was, ik de baren. Herinnering komt, als ik buk om steen en schelp en wier te vergaren. Zoiets als bloempjes plukken langs de zee. Mijn hart koestert verliefd de jaren en draagt het stukje kind zijn mee.

 

Jong en…jeugd denkt vrijheid te kunnen hanteren…en dat is goed, want het is de enige weg om te leren…dat grenzen en ruimte onafscheidelijk zijn om te groeien naar wijsheid en verder dan ‘mijn’ (f 23/09/2005 Bredene Strand)

 

 

20:07 Gepost door Korinti in fotoart | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.